Zainspirowana opowiadaniami fanek sevenfoldów, postanowiłam założyć własnego bloga. Pewnie i tak nikt nie będzie tego czytał, ale warto spróbować :)
Mam 23 lata. Odkąd pamiętam wychowywała mnie babcia. Moja matka zmarła, gdy byłam zaledwie pięciolatką, a ojca nigdy nie znałam. Środowisko w którym się obracałam było idealne. Chodziłam do najdroższej szkoły, znałam wszystkie zasady dobrego wychowania. Jednak mnie od zawsze ciągnęło do bardziej "niegrzecznego" towarzystwa. Słuchałam ciężkiej muzyki, co bardzo denerwowało moją babcię. Nazywała to darciem mordy, a moich idoli krytykowała za wszystko. Tatuaże - ohydne, muzyka - okropna, wygląd - jeszcze gorszy. Podsumowując - w moim domu panował całkowity zakaz słuchania : Metallici czy Iron Maiden. Dlatego, kiedy skończyłam 18 lat od razu wyprowadziłam się do małego mieszkania. Pracowałam wtedy jako kelnerka w kawiarence na sąsiedniej ulicy, więc zarabiałam na swoje utrzymanie. Nie miałam kontaktu z żadnymi "przyjaciółmi" z wcześniejszych lat. Jedynymi bliskimi mi osobami po przeprowadzce byli tak naprawdę przyjaciółka - Jess (jej rodzice byli amerykanami) oraz mój chłopak - Dave. Ale po pewnym czasie między mną, a nim pogorszyło się bardzo. Cały czas imprezował i zdradzał mnie. Na początku udawałam, że tego nie widzę, ale w końcu udało mi się go podejść. Był załamany i obiecywał, że więcej tego nie zrobi. Dziś staram nie utrzymywać się z nim kontaktu. Napisałam mu tylko informację o tym, że z nim zrywam. Od czasu do czasu dostaję smsy, ale ignoruję je. Nie wiem czy jestem w stanie związać się z kimś nowym. Dave był moim pierwszym i jedynym mężczyzną.
Tego ranka obudziłam się wyjątkowo wcześnie. Zerknęłam na zegarek i zorientowałam się, że godzina 7 rano w sobotę zdecydowanie nie jest odpowiednią porą do wstawania. Kiedy rozbudziłam się na tyle, żeby móc zacząć normalnie myśleć, dostałam olśnienia. To dziś był TEN dzień. Długo oczekiwany koncert mojego ulubionego zespołu w mieście w którym mieszkam. Czy może być coś wspanialszego? Zerwałam się na równe nogi i pobiegłam do łazienki. Wydarzenie miało rozpocząć się dopiero o 21 wieczorem, ale ja od razu wykręciłam numer do przyjaciółki.
- Nina, co kurwa? - odebrała. Czy ty wiesz, która jest godzina?
- Przepraszam. Nie mogę już wytrzymać! - darłam się do słuchawki.
- Ja również, ale daj mi pospać jeszcze troszkę. - powiedziała ze złością.
- Kiedy nie mogę! Avenged Sevenfold dzisiaj tu będą. Nie gadaj, tylko wstawaj i przyjedź do mnie. Przygotujemy się razem. - krzyczałam dalej.
- Spokojnie Nina. Niedługo będę.
Po tych słowach rozłączyła się. "Pewnie poszła spać dalej" - pomyślałam. "Taka z niej przyjaciółka"
Ku mojemu zdziwieniu 10 minut później ktoś zapukał do moich drzwi. Stała tam i wyglądała jak siedem nieszczęść.
- Cześć królewno. Szybko, co nie? - zapytała z uśmiechem.
- Taaaak - odpowiedziałam.
- Nie stójmy w wejściu - powiedziała Jess.
Weszła do środka i usiadła na kanapie. Kazała przynieść mi wszystkie t-shirty zespołu i po długiej selekcji wybrała idealny jej zdaniem strój dla mnie. Nasze szykowanie trwało aż do południa. W porze obiadowej postanowiłyśmy udać się do restauracji niedaleko areny w której miał odbyć się koncert. Podczas mijania obiektu, ku naszemu zdziwieniu nie widziałyśmy w pobliżu żadnych fanów. Pomyślałyśmy, że jednak jest trochę za wcześnie. Gdy usiadłyśmy przy stoliku, zadzwonił mój telefon.
"FUCKING NIGHTMAREEEEEE!!!!!!!" - można było usłyszeć z głośnika. Ludzie patrzyli na nas, jak na idiotki. Szybko wyciszyłam dzwonek i sprawdziłam kto dzwoni. Nie znałam tego numeru, ale postanowiłam odebrać. W słuchawce usłyszałam znajomy głos :
- Kotku, tak dawno się nie widzieliśmy. Zrobiłem Ci niespodziankę. Zobaczysz mnie dzisiaj. Myślisz, że nie miałem pojęcia, że spotkam Cię na koncercie Twojego ulubionego zespołu? Nie uciekniesz już ode mnie.
- Jezu... Nie dzwoń do mnie! Daj mi spokój! - krzyczałam.
Rozłączyłam się. A Jess spytała :
- Kto to był?
- Dave. - odpowiedziałam. Powiedział, że będzie dziś na koncercie. Czy ja nigdy się od niego nie uwolnię? Czy musi popsuć mi mój najlepszy dzień w życiu?
- Wyluzuj. Przecież on tak tylko mówi, żeby Cię nastraszyć, mała. On nie miałby pieniędzy na jeden bilet. - uspokajała mnie przyjaciółka.
- Może masz rację. - oznajmiłam.
Po tych słowach złożyłyśmy nasze zamówienia. Zagadałyśmy się i nie zwróciłyśmy uwagi na godzinę. Jess krzyknęła :
- Matko Boska! Za godzinę zaczyna się koncert. Miałyśmy być tam wcześniej. Musimy wracać.
Zapłaciłyśmy rachunek i udałyśmy się do domu. Przechodząc koło areny zobaczyłyśmy sporą grupkę ludzi. Musiałyśmy się pospieszyć. Zabrałyśmy bilety i wróciłyśmy tam. Zaczęli już wpuszczać i kolejka szła sprawnie. Nigdzie nie widziałam Dave'a. Nie docierało do mnie, że zobaczę moich idoli na żywo. Wiedziałam o nich wszystko, znałam każdy kawałek. Z podniecenia zaczęłam śpiewać cicho "Afterlife". Jednak po chwili przekonałam się, że nie było to, aż tak cicho, bo ludzie stojący za mną w kolejce zwrócili mi uwagę. Przyjaciółka zaczęła się ze mnie śmiać. Jess nie była, aż tak wielką psychofanką jak ja. Poszła na ten koncert ze względu na mnie. Przez cały czas oczekiwania, uspokajała mnie, a ja nadawałam o wszystkim i o wszystkich, począwszy od utworów na nowej płycie, a kończąc na dziecku Shadowsa. Ale ona dzielnie to znosiła i tylko od czasu do czasu wtrącała swoje trzy grosze.
Udało się! Doszłyśmy do wejścia. Podałyśmy nasze bilety i przeszłyśmy dalej. Tam jakiś goryl zaczął mnie obmacywać, więc zaprotestowałam głośno. Następnie przeszłyśmy przez bramki. W środku panował ogromny tłok. Na chwilę straciłam Jess z oczu i znalazłam ją dopiero przy szatni. Po zostawieniu rzeczy skierowałyśmy się pod scenę, przepychałyśmy się, ale dostanie pod barierki było bardzo trudne. Jakimś cudem się udało, a gdy stałam tam myślałam, że zaraz się popłaczę. Za chwilę na scenę miał wejść support. Ludzie cały czas skandowali :
- SE-VEN-FOLD! SE-VEN-FOLD!
Poczułam się wspaniale. Moje marzenie się właśnie spełniało. Usłyszeć dzikie solówki Synystera na żywo... Ludzie z tyłu ostro na mnie napierali. Światła zgasły i zobaczyłam zespół o tajemniczej nazwie "Metaphor". Dali czadu! Powiem szczerze, że bardzo mi się podobało. Gdy zeszli ze sceny ludzie zaczęli skandować jeszcze głośniej. I wtedy nie uwierzyłam. Na scenie pojawił się Arin, a za nim Gates, Zacky, Johnny i w końcu Shadows. Wyglądali oszołamiająco. Usłyszałam pierwsze nuty "Shepherd of fire". Zaczęłam skakać i krzyczeć. Gdy usłyszałam solo gitarowe odpłynęłam. Miałam wrażenie, że Brian na mnie spojrzał. Zaczęłam krzyczeć jeszcze głośniej. Jako drugie zagrali "Almost Easy", a potem "Hail to the king". Całe morze ludzi krzyczące "HAIL" było czymś nieprawdopodobnym. Potem przyszedł czas na "Fiction" czyli ostatni utwór napisany przez Jimmy'ego. Widać było, że byli bardzo smutni i wczuwali się w piosenkę w stu procentach. Zrobiło mi się bardzo smutno. Potem zagrali jeszcze "Welcome to the family" i następnie parę utworów z nowej płyty. Na koniec jako bisy usłyszałam "Critical Acclaim" oraz "Unholy Confessions". Czyżby koncert się już skończył? Tak szybko? Dopiero się rozkręciłam, a to już koniec? Shadows powiedział :
- We will come back very soon. We love you.
Po czym zeszli kłaniając się ze sceny. Taaaaak! Jess udało się złapać pałeczkę Arina. Fani nadal krzyczeli, ale to był już koniec. Z powodu ogromnego tłoku, nie mogłyśmy się wydostać z hali. Gdy trochę się przerzedziło, dopchałyśmy się do szatni. Miałyśmy już wychodzić, ale wtedy zobaczyłam GO. Stał tam i patrzył się prosto na mnie. Zapomniałam o tym, że rzekomo miał tu być. Jess chyba nie zwróciła na niego uwagi i dalej szła przed siebie. Zaczęłam uciekać w przeciwnym kierunku. Znów wbiegłam na salę, w której były już pojedyncze osoby. Odczytałam smsa:
"Nie uciekaj skarbie"
Przestraszyłam się i w popłochu biegłam dalej. Minęłam jakiś ludzi i zatrzymałam się przed drzwiami z napisem "Tylko dla personelu". Korzystając z nieuwagi ochroniarza weszłam tam. Za nimi znajdowały się schody. Weszłam po nich i zobaczyłam tam mężczyznę. Myślałam, że wyrzuci mnie stamtąd i wezwie ochronę, jednak on powiedział :
- Pani jest tą spóźnioną dziennikarką?
Nie wiem czemu odpowiedziałam mu:
- Yyyyyy... Ja... Tak...
Nie wierzyłam we własne słowa. Facet odpowiedział:
- Znakomicie, zespół już czeka. Zaprowadzę Panią.
Spanikowałam. Ale teraz nie było już odwrotu. Serce mocno mi biło. Nie wiedziałam o co chodzi. Miałam przeprowadzić wywiad z Avenged Sevenfold? Wprowadził mnie do jasnego pomieszczenia. Kazał mi usiąść przy stole i zapytał :
- Czy coś Pani przynieść?
Musiałam szybko myśleć.
- Yyyy kartki!!! - wypaliłam
Co się działo? Z zadawaniem pytań nie miałabym problemu, ale perspektyw spotkania z nimi wydała mi się niemożliwa. Do pokoju weszli ONI. Usiedli na przeciwko mnie. Shadows i Zacky powiedzieli mi :
- Cześć.
Zaczęłam się jąkać. "Na pewno sprawiłam świetne wrażenie" - pomyślałam. Przywitałam się z nimi.
Johnny postanowił przejąć kontrolę nad rozmową i powiedział spokojnie :
- Mała, nie denerwuj się.
Zignorowałam go i powiedziałam :
- Przeprowadzę z Wami wywiad.
- To już wiemy - uśmiechnął się Matt. Z jakiego czasopisma jesteś?
Zastanowiłam się i rzekłam :
- Metalcore Music Poland
- Nigdy nie słyszałem o takim. Ale widocznie musi być popularne. - uaktywnił się Zacky. Czy możemy zacząć?
- Tak. A więc... Jak podobał Wam się koncert? - wydukałam.
- Było niesamowicie... - zaczął Shadows. Dawno nie widziałem tak zajebistej publiczności. A ty co sądzisz o tym Zack?
- Popieram. Ludzie byli cudowni. Dawno nie czułem takiej atmosfery. - powiedział Vengeance.
- Bardzo się cieszę. - odpowiedziałam
Postanowiłam zmienić tematykę i powiedziałam pierwsze pytaanie, które przyszło mi do głowy:
- Opowiedzcie mi proszę o piosence "Fiction"
- Wsadź sę w dupę takie pytania. - wrzasnął nagle Brian. Mam już dość pytania o to. Mój najlepszy przyjaciel zmarł, a to była jego ostatnia piosenka. Czy możemy dalej? Nie mam już na to siły...
Zamarłam.
- Gates, uspokój się. Ona nie chciała. - uspokajał go Sanders
- Przepraszam, poniosło mnie. - odpowiedział. Udajmy, że tego nie było.
Doskonale go rozumiałam. Przegięłam. Zadawałam kolejne pytania, na które odpowiadali sprawnie. Chyba dobrze mi szło. Zaczęło mi się to podobać. Chłopcy byli bardzo mili, dokładnie tacy jak ich sobie wyobrażałam. Jedynie Synyster starał się brać mnie na dystans. Gdy wczułam się idealnie w moją rolę, do garderoby wszedł manager zespołu i oznajmił:
- Zaraz wyjeżdżacie do hotelu. Podziękujcie za wywiad Pani z magazynu "Young Artists".
Zesztywniałam. Serio? W tym momencie? "Ja pierdolę. Co za debil" - pomyślałam.
Moje rozważania przerwał Zacky :
- Czy ty mówiłaś nam, że jesteś z innego magazynu?
Nie chciałam już kłamać, wiedziałam, że to wszystko i tak wyjdzie na jaw, więc powiedziałam :
- Jestem zwykłą fanką. Dostałam się tu przez przypadek i przez pomyłkę zostałam wzięta za dziennikarkę, a tak bardzo chciałam was poznać. Nie chciałam wyjść na idiotkę, więc zadawałam pytania. Dobra, wołajcie ochronę. - wypaliłam zrezygnowana.
- Nie zamierzamy wołać ochrony - powiedział Sanders. Boże dziewczyno. To było genialne. Chyba jeszcze nikt nie zrobił czegoś tak szalonego i dziwnego.
Zaczęli się śmiać, a ja nie wiedziałam co robić. W końcu zaczęłam się śmiać z nimi. Polubiliśmy się. Jednak Haner cały czas się nie odzywał. Wyglądał bardzo smutno. Nie dziwiłam mu się. Dopiero co rozwiódł się z Michelle.
Podeszłam do basisty, który poczęstował mnie piwem. Podziękowałam mu. Zapytał:
- W ogóle to jak masz na imię? Zapomniałem z tego wszystkiego Cię o to zapytać. Wybacz mi. - powiedział.
- Nina - odparłam.
Nie wiedziałam, że są aż tak otwartymi i kontaktowymi ludźmi. Sanders poprosił o mój numer, więc podałam mu go. Wiedziałam, że i tak pewnie o mnie zapomną, bo takich idiotek jak ja są miliony. Manager pośpieszał zespół, więc pożegnali się ze mną. Nie mogłam uwierzyć w to co się stało. Ochroniarz odprowadził mnie do tylnego wyjścia. W pobliżu areny spotkałam krzyczącą Jess :
- Kobieto! Czy ty wiesz, jak ja się martwię? Dzwonię do Ciebie od godziny. Widziałam tego Twojego chłoptasia. Bałam się, że coś Ci zrobił. Gdzie ty byłaś?
- Wyluzuj. Poznałam Avenged Sevenfold. - powiedziałam z jak największym spokojem.
- Pierdolisz.
- Nie. Ale to długa historia. Teraz muszę się przespać. Mam wrażenie, że to wszystko mi się śni. Przez całą drogę milczałyśmy. Jess miała spać u mnie. Gdy położyłam się już do łóżka dostałam dwa smsy. Odczytałam pierwszy z nich:
"Tym razem mi uciekłaś. Ale jeszcze będziesz moja"
"Idiota" - pomyślałam.
Nie przejęłam się tym za bardzo. Postanowiłam odczytać drugą wiadomość :
"Dzięki za dzisiejszy wieczór. Poprawiłaś nam humor. Niedługo zagramy na Rock Am Ring w Niemczech. Może wpadniesz? Matt"
Uśmiechnęłam się do siebie i zwróciłam się do Jess:
- Rano opowiem Ci o moim wieczorze.
Ale ona nie odpowiedziała. Pewnie się obraziła. Ale znając ją, wiedziałam, że nie potrwa to długo. Założyłam słuchawki na uszy i włączyłam utwór.
"Left this life to set me free
Took a piece of you inside of me
All this hurt can finally fade
Promise me you'll never feel afraid"
Szczęśliwa poszłam spać. Bałam się, że jak się obudzę, to wszystko okaże się FIKCJĄ...
I to tyle ^^ Jestem ciekawa Waszych opinii. Pozdrawiam :)


Zajebiste opowiadanie, czekam na więcej! <3
OdpowiedzUsuń